CIE XY

 

‘IT'S NOT YET MIDNIGHT…’ is a fleeting, exhilarating moment in which we become aware that we are stealing time from time itself ; that together we have succeeded in detaching from it at least, if not abstracting ourselves entirely.
If you’ve ever wondered why an acrobat is an acrobat, it becomes apparent that they’re a perfect metaphor for this feat. As soon as we become aware of this we again realise that time has already caught up with us and outstripped us…
At one tjme or another we will all feel the euphoria of uplift, the state of weightlessness, and then the inevitable fall. For an acrobat, this process is a part of daily life in rehearsal or performance and gives them a completely different notion of what achievement means. With success comes the promise of failure and with failure the promise of happiness. The more you look at it, the more you realise it’s a natural cycle reproduced ad infinitum, like a dotted line stretching to infinity. So long as there is someone standing by who can send you soaring up to the stars and catch you again when you fall back down to earth. This is where living and working together side by side takes on a whole new dimension. From these skillful bodies in motion, what ultimately emerges is not so much about prowess but a great humility faced with the human condition and their capacity to keep pushing its boundaries.
With ‘It’s Not Yet Midnight…’ , a show about balance and perfection thus becomes one about imbalance and instability. With multiple perspectives and viewpoints which eschew the lowest common denominator in favour of a continuous quest for balance borne out of imbalance, XY present us with an ode to precarious and imperfect humanity. It is like a clarion call to work together, to rejoice in the moment and protect ourselves, with no incompatibility ;  an appeal to stay tuned to each other, be watchful and to look out for one another.

 

CIE XY

‘HET IS NOG GEEN MIDDERNACHT…’ is een vluchtig, opwekkend moment waarop we ons bewust worden dat we bezig zijn tijd te stelen van de tijd zelf; dat we er gezamenlijk in geslaagd zijn ons op zijn minst los te maken, zo niet volledig te onttrekken aan die tijd.
Als u ooit heeft nagedacht over waarom een acrobaat een acrobaat is, wordt duidelijk dat zij een volmaakte metafoor vormen voor deze prestatie. Zodra wij ons dit bewust worden realiseren wij ons ook opnieuw dat de tijd ons al heeft ingehaald en overvleugeld …
Op enig moment voelen wij allemaal de euforie van de opwaartse kracht, van gewichtloos zijn, en vervolgens de onvermijdelijke val. Voor een acrobaat maakt dit proces deel uit van het dagelijks leven van repetities en voorstellingen, waardoor zij een compleet ander idee hebben van wat prestatie inhoudt.
Succes gaat gepaard met de belofte van falen en falen met de belofte van geluk. Hoe meer je je erin verdiept, des te duidelijke zie je dat dit een natuurlijke cyclus is die eindeloos herhaald wordt, als een stippellijn tot in het oneindige. Zo lang als er iemand klaar staat die je een slinger richting de sterren kan geven en je kan opvangen wanneer je weer terugvalt naar de aarde. Hier krijgt het idee van samen-leven en samen-werken een totaal nieuwe dimensie. Wat deze geoefende lichamen in beweging uiteindelijk voortbrengen heeft niet zozeer te maken met vaardigheden, maar veeleer met nederigheid ten opzichte van de condition humaine en met hun vermogen om de grenzen te blijven verleggen.
Zo wordt ‘Het is nog geen middernacht…’ van een voorstelling over evenwicht en perfectie dus een voorstelling over onbalans en instabiliteit. Met meerdere perspectieven en gezichtspunten die de kleinste gemene deler mijden en vervangen door een doorlopende zoektocht naar evenwicht geboren uit onbalans, schotelt XY ons een ode aan een onzekere en onvolmaakte mensheid voor. Als klaroengeschal: een oproep om samen te werken, ons te verheugen in het moment en onszelf te beschermen, zonder strijd; een appèl om met elkaar in contact te blijven, waakzaam te zijn en op elkaar te passen.