Company Himé, Kaori Ito

'I dance because I don't trust words'
 

This project will deal with the relationship between a father and daughter. I want to recreate a meeting with my father, to retrieve something which is lost.
A personal and artistic meeting, the meeting of two people separated by thousands of miles and by a sort of cultural distance. In March 2011, the year of the Tsunami, after ten years of being away, I saw my old room again at my parents’ house in Tokyo. It has not changed since I was in my twenties. My parents have always left it the same. Then, I saw the photos of me in the living room. This made me feel like a kind of dead person in the house. It was as if, since I left, they kept my belongings intact to preserve the daughter they had before, when I was still in Japan, it was as if time had stopped since my departure. For a girl, the father represents both authority and a person to be overcome. I have always tried to please my father. So I have worked my whole life to make him happy with me. As a young girl, he told me what I should do. Before, I would respectfully listen to his artistic advice, my father is a sculptor in Japan. He was someone I admired, someone who held a truth, and I meticulously followed what he told me to do. Sometimes his comments were very profound, like this one: “you needn’t move within the space, but make space be moved by your dance”. My father always wanted to maintain his authority over me, perhaps so that I remain his daughter. Now that I’m away, paradoxically I realise that I feel closer to him artistically, but far away emotionally. Today I realise that it is he who strives to please me. Now he respects me as a dancer. He recognises me as a professional and that is why he wants to dance with me. When I return to Japan, my father still wanted to do ballroom dancing with me. It always bothered me, but now I’m ready to dance with him in public. I would like to see him on stage again. May the space be moved by the reunion of our blood kin bodies, his shaped by sculpture and mine by dance. The distance requires us to show our love in different, more subtle ways. In Japan, we do not show our feelings. When a family is reunited in the same country, the intimacy is created by seeing and sharing things together, yet whilst living on the other side of the world, we have the feeling of becoming a stranger to one’s own family, and we lose the concrete relationship. Perhaps the purpose of this show is the dance that we’ll do together, once said what can be said by words. Because in Japan, we do not trust words.
In the “La maison”, Amos Gitaï wonders “why must a house be destroyed to rebuild another?’’
I translate this to mean: Why must a relationship be destroyed to rebuild another?

Kaori Ito

'I dance because I don't trust words'

De voorstelling gaat over de verhouding tussen een vader en zijn dochter. Kaori tracht probeert iets terug te vinden dat verloren is gegaan door een grote verwijdering, niet alleen fysiek, maar zeker ook cultureel.
In Maart 2011, de tijd van de Tsunami, kwam Kaori na een afwezigheid van 10 jaar weer in haar ouderlijk huis in Tokio. Ze zag haar kamer, die gedurende al die tijd niet veranderd was. Ze zegt: “Mijn ouders had alles intact gelaten. Ik zag mezelf op foto’s in de woonkamer. Het gaf me het gevoel alsof ik een overleden gezinslid was.Het was alsof ze alles bij het oude hadden gelaten om hun beeld van mij uit die tijd te conserveren. Alsof de tijd had stil gestaan sinds mijn vertrek uit Japan.” Voor een jonge vrouw is haar vader het toonbeeld van autoriteit, maar tevens degene waar zij zich tegen afzet. Toch probeerde ik mijn hele leven mijn vader gelukkig te maken. Daar draaide alles om. Hij vertelde hoe ik de dingen aan moest pakken; hij gaf me diepzinnige adviezen, zoals: 'je moet niet proberen binnen de ruimte te bewegen, je moet proberen de ruimte door middel van je dans te bewegen.' Hij is beeldhouwer van beroep. Ik zag tegen hem op, hij was degene die de waarheid in pacht had en ik volgde zijn adviezen nauwgezet. Sinds mijn vertrek uit Japan voel ik me gek genoeg artistiek veel meer met hem verbonden, maar emotioneel veel verder van hem verwijderd. Ik realiseer me dat hij mij probeert gelukkig te maken. Hij respecteert me als professioneel danser en daarom wil hij met mij op het toneel staan. Als ik in Japan terugkom, wil hij nog steeds met mij stijldansen. Ik had het daar altijd moeilijk mee, maar nu ben ik klaar om met hem te ansen. Ik wil de bühne met hem delen. Ik hoop dat de ruimte om ons heen bewogen wordt door onze lijfelijke verwantschap. 
Wellicht is de reden van het maken van deze voorstelling, dat de dans de woorden vervangt. Want in Japan hebben we een niet al te groot vertrouwen in woorden.
In “La Maison”, vraagt Amos Gitaï  zich af: 'waarom moeten we altijd eerst slopen, voordat we opnieuw kunnen bouwen?' “Ik vertaal dit als volgt: waarom moeten we eerst een relatie verbreken, voordat we die opnieuw kunnen opbouwen?” 
Kaori Ito