The Great Downhill Journey of Little Tommy

A swinging production by Jonas Vermeulen and Boris van Severen that tells the story of Tommy in song and illustrations. From the first ‘He’s gone!’ shouted through the megaphone you’re hooked. Right up to the end.
A dark black stage, yellowish-white screens in the background that are used to draw on. The floor is filed with musical instruments and the four musicians dressed in black. Drummer Thomas Deckx and bass player Pieter-Jan Jansen in the back. Jonas Vermeulen on keyboards and Boris Van Severen on guitar in the front. They also sing, hard metal as well as soft songs. They play parlando, they yell, they speak softly, not like regular singers in a band - supporting their performance with abundant facial expressions, grimaces and demonstrative body movements.
Their work brings sex, drugs and rock and roll to the theatre.
It’s a simple story. Little Tom lives in a town on the hill. He wants to see the sea and ventures down the hill on his bicycle. Growing up, discovering the world, finding his independence. A true coming-of-age story. Tommy meets some strange people to say the least. Crazy tough workmen, a hunter who misses the mark, a mythical female, a man who should fill his water bottle … Characters made even stranger by the music and the songs they feature in, and by the illustrations that are drawn live on the screen in the background.
Sara Yu Zeebroek (daughter of Kamagurka) uses a brush to draw fragmented figures, big-eyed heads, swinging legs, unipeds, bits and pieces, between stars and above waves. It’s a delight to see the large drawing being created. When she is done drawing Sara Yu also emerges as a singer. The English-language lyrics are projected in surtitles, so you know which character has the floor. You are in for an hour of wonderful, wacky rock music theatre.
 

The Great Downhill Journey of Little Tommy

Een swingende productie van Jonas Vermeulen en Boris van Severen waarin het verhaal over Tommy verteld wordt in songs en tekeningen. Vanaf de eerste schreeuw ‘He’s gone!’ door de megafoon ben je mee. Tot het einde. 
Een donker zwart podium, met op de achtergrond witgele doeken. Daarop zal getekend worden. De vloer wordt gevuld met muziekinstrumenten en met de vier muzikanten in het zwart. Thomas Deckx en Pieter-Jan Jansen blijven achter op het toneel. Vooraan staan Jonas Vermeulen achter de keyboard en Boris Van Severen met gitaar. Ze zingen ook, metal harde maar ook softe songs. Ze spelen parlando, ze schreeuwen, ze praten zacht, niet als gewone zangers van een band – ze spelen met heel veel mimiek, grimassen en een sprekend bewegend lichaam. 
Hun werk brengt sex and drugs and rock and roll in het theater. Het is een eenvoudig verhaal. Kleine Tom woont in een stad op de heuvel. Hij wil de zee zien en fietst naar beneden. Opgroeien, de wereld ontdekken, zelfstandig worden. Een heus Bildungsverhaal is het. Tommy komt – zacht uitgedrukt – rare mensen tegen. Maffe stoere werkmensen, een jager die mis schiet, een mythische vrouwenverschijning, een man die zijn drinkbus zou moeten vullen … Figuren die nog eigenaardiger worden door de muziek en de songs waarin zij voorkomen, en ook door de tekeningen die tijdens de voorstelling live getekend worden op het doek tegen de achtergrond. 
Sara Yu Zeebroek (dochter van Kamagurka) brengt met kwast gefragmenteerde figuren aan, hoofden met grote ogen, zwaaiende benen, éénvoeters, dingetjes, tussen sterretjes en boven golven. Het is een plezier om de grote tekening te zien ontstaan. Na haar tekenwerk ontpopt Sara Yu zich ook nog als zangeres. De Engelse songteksten worden in de boventiteling geprojecteerd, en zo wordt duidelijk welk personage het gezongen woord heeft. Je krijgt een uur lang een heerlijk brok maf rockmuziektheater.